051 03/26/08

posted on 05 Sep 2012 00:14 by jojobojeaux in ordinary
อีกไม่กี่นาทีจะหกโมงเย็น แสงสว่างเริ่มลดน้อยลงทีละนิด ลมเย็นพัดพาความมืดย่างกรายเข้ามาทีละน้อย บรรยากาศยามนี้เปี่ยมไปด้วยอารมณ์หลากหลายที่แออัดกันอยู่ภายในสนามฟุตบอลและบริเวณโดยรอบ
 
เขายืนเดียวดายอยู่กลางสนามหญ้าสีเขียว รอบข้างมีผู้คนมากมายทั้งเดินผ่านและนั่งอยู่กับที่ บ้างแสดงท่าทีดีใจจนตัวลอย บ้างร้องห่มร้องไห้ มีคนที่ดูเหมือนจะเป็นพ่อแม่ปลอบโยนอยู่ไม่ห่าง ช่างดูขัดกันยิ่งนัก แต่คงมีไม่กี่คนที่ยืนเงียบและหน้าตาดูงงๆ อย่างไม่รู้ว่าต้องทำอะไรต่อไป
 
เขาเป็นหนึ่งในไม่กี่คนนั้น
 
เมื่อครู่นี้เอง เด็กหนุ่มวัยสิบห้าปีเพิ่งเห็นชื่อของตัวเองถูกพิมพ์อยู่บนบอร์ดรายชื่อ เมื่อสายตาไล่ลำดับจากบนลงมาเรื่อยๆ จนเจอะกับชื่อที่คุ้นตา
 
'อ้าวกูติดนี่หว่า' เขาคิดในใจอย่างงงๆ อารมณ์ดีใจไม่เกิดขึ้นสักนิด มีแต่ความรู้สึกเฉยๆ และสงสัยนิดหน่อยผุดขึ้นมาเงียบๆ
 
ยังไม่ทันจะได้คิดต่อก็มีหญิงสาวคนหนึ่งสาวเท้าเข้ามาถามด้วยความรีบเร่ง
 
'น้องติดใช่มั้ยคะ'
 
เด็กหนุ่มยังไม่ทันได้พูดอะไรเพิ่มสักแอะ แค่เธอได้ยินเขาบอก 'ครับ' เธอก็ลากเขาเข้าไปยังวงล้อมของคนที่ดูเหมือนจะเป็นเพื่อนๆ ของเธอประมาณสิบกว่าคน เขามองไปข้างๆ เห็นเด็กหนุ่มร่วมชะตากรรมอีกคนยืนอยู่ ท่าทางไม่ต่างกันเท่าไรนัก สักพักวงกลมที่ล้อมรอบก็เริ่มการตะโกนอะไรสักอย่าง มันคงไม่ใช่ภาษาไทยหรืออังกฤษแน่ๆ เพราะเขาไม่อาจจับความหมายได้เลย มีการกระทืบเท้าอย่างพร้อมเพรียง และจบลงด้วยการปรบมือและเสียงโห่ร้องกันอย่างสนุกสนาน
 
ตอนนี้เขายืนเดียวดายอยู่กลางสนามฟุตบอล ที่คอมีเนคไทผ้าดิบสีขาวคาดแถบเหลือง น้ำเงิน ในมือซ้ายคือแท่งขนมปังแข็งโป๊กยาวฟุตกว่าๆ ที่คงตีหัวหมาแตกได้แน่ๆ เขาหยิบโทรศัพท์ในมือขึ้นมากดหมายเลขแล้วโทรออก
 
เมื่อได้ยินเสียงปลายสายเขาตอบกลับอย่างช้าๆ
 
'ไอ้เชี่ยยยย กูติดด้วยว่ะ...'.
 
มกราคม 2012

Comment

Comment:

Tweet

ดีใจด้วยวะ.

#2 By winter-moonlight on 2012-09-05 15:33

Nostalgia . . .

#1 By เฉื่อยชา on 2012-09-05 00:44