102 ฤดูร้อนไม่มีเธอ

posted on 11 Jun 2012 00:24 by jojobojeaux in extraordinary

 บ่อยครั้งที่ใจเดินออกไปไม่มองข้างทาง หยดน้ำตาอยู่กับการไม่มีค่า

ฝนจะตกอีกแล้วสินะ

แสงแดดร้อนแรงเมื่อครู่จางหายไปในพริบตา กลับกลายเป็นเมฆฝนสีเทาอึมครึมปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า ไอร้อนจากอากาศรอบกายที่สะสมมาทั้งวัน พลันสลายลงเมื่อสายลมเย็นพัดมาเบาๆ พร้อมกลิ่นฝนที่คุ้นเคย เสียงฟ้าร้องจากที่ไกลแสนไกลดั่งสัญญาณเตือนภัย ให้คนเดินถนนอย่างผมรีบเร่งหาที่กำบังหากไม่ต้องการให้ตัวเปียกปอน

พายุฤดูร้อนชอบแสดงอาการออกมาในเวลาที่ไม่ต้องการแบบนี้เสมอสินะ

บรรยากาศเริ่มจะเข้าสู่ความตึงเครียดและวุ่นวาย รถยนต์บนท้องถนนต่างรีบเร่งกันเพื่อให้พ้นจากสภาพฝนตกรถติดที่อาจจะเกิดขึ้นในไม่ช้า ไม่มีใครอยากเสียเวลาเป็นชั่วโมงไปบนถนนที่ไร้ซึ่งความหวัง

ฉันเดินหลงทางอยู่กลางผู้คน สับสนวุ่นวาย

ผมไม่ได้รีบอะไรแบบนั้น ตรงกันข้าม ผมเดินช้าๆ อย่างไร้จุดหมาย เดียวดาย กลางสายฝนที่กำลังจะหล่นพรำ และท้องฟ้าที่เริ่มมืดมน บรรยากาศแบบนี้ง่ายเหลือเกินที่จะทำให้ความทรงจำบางอย่างกระเด็นหลุดออกมาจากลิ้นชักส่วนที่ลึกที่สุดในใจ ลิ้นชักที่มีป้ายติดไว้ว่า “ห้ามเปิดเด็ดขาด” แต่ผมก็ไม่เคยทำตามข้อห้ามนั้นได้เลย

หันไปหาเธอไม่เจอผู้ใด เมื่อเธอมาจากฉันไป

______________________________

ต่างกรรม ต่างวาระ แต่บรรยากาศมันช่างใกล้เคียงกันเหลือเกิน

ตั้งแต่ช่วงบ่ายที่เมฆดำเริ่มปรากฏตัวออกมา สายฝนก็เริ่มโปรยปรายแผ่วเบาสลับรุนแรงเป็นระยะเรื่อยมาจนถึงหัวค่ำ จนผมสงสัยนักว่าท้องฟ้าเศร้าเสียใจมากหรืออย่างไรจึงไม่อาจหยุดร่ำไห้เสียที

เดินข้ามถนนที่ว่างเปล่า ทุกก้าวย่างเหมือนคนไร้สติ แต่อย่างน้อยผมก็รู้ว่าฝนยังไม่หยุดตกและในใจก็ไม่คิดจะหาอะไรมากันไม่ให้ตัวเปียก

ก่อนหน้านั้นผมเคยมีที่กำบัง ไม่ให้ร่างกายเปียกฝน

แต่บัดนี้ มันไม่มีอีกแล้ว ผมไร้ที่กำบัง

ร่มสักคัน ผมก็ไม่มี

เพราะผมเป็นคนที่เลือกเดินจากมาเพียงคนเดียว

ผมไม่มีอะไรเลย...

หยุดทั้งหัวใจ เดินต่อไปไม่มีแสงดาว

ป้ายรถเมล์มีที่นั่งพักและหลังคาอาจช่วยปกป้องผมจากสายฝนที่ทำท่าว่าจะทวีความแรงขึ้นอีกได้บ้าง ผมค่อยๆ เดินไปหาแสงไฟนีออนและทรุดนั่งลง วางกระเป๋าที่เปียกโชกไว้ด้านข้าง สองมือกอดแนบอกเพิ่มความอบอุ่นให้ร่างกายที่หนาวเย็น พลางหวังว่ามันจะส่งผ่านไปถึงหัวใจที่หนาวเหน็บกว่าหลายเท่าได้บ้าง

‘เอาร่มไหม’

‘ไม่เป็นไรหรอก ฝนแค่นี้เอง เดี๋ยวก็หยุดแล้ว’ เป็นคำตอบส่งๆ เพราะผมต้องการออกไปจากสถานที่แห่งนั้นให้เร็วที่สุดเท่านั้นเอง

แม้ไม่เป็นการดีเท่าไร แต่สมองก็พาลนึกถึงคำพูดไม่กี่คำที่เพิ่งได้ยินมาเมื่อครู่ไม่ได้ น้ำตาที่หยุดไปแล้วเริ่มไหลออกมาใหม่ มันไหลช้าๆ ราวกับจะซึมซับความเจ็บปวดทั้งหมดที่ได้รับมาพร้อมกันในคราวเดียว ซึ่งผมว่ามันมากเหลือเกิน... มันมากเกินไปด้วยซ้ำ

โอบกอดน้ำตา โอบกอดหัวใจกับความเศร้า

ร้องไห้กลางสายฝนหรือ?

ฮ่าๆ ยังกับในเอ็มวีเลยเนอะ ผมสมเพชตัวเองจริงๆ

หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา มันเปียก น้ำคงซึมเข้าไปเยอะแล้ว แต่ช่างเถอะ ตราบใดที่หน้าจอยังสว่างบอกเวลาเกือบหกโมงเย็นได้เช่นนี้ ก็คงไม่น่าเป็นห่วงเท่าไร

แต่ท้องฟ้ายามนี้สิ มืดยังกับดึกแล้ว ฝนก็ไม่หยุดสักที แล้วจะกลับบ้านยังไง ถนนด้านหน้าเริ่มมีน้ำขัง น้ำสกปรกสาดกระเซ็นทุกครั้งที่รถยนต์แล่นผ่านไป รวดเร็ว ไม่สนใจคนข้างถนนอย่างผมเลย

“โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!”

ตะโกนออกไป ทั้งๆ ที่รู้ว่าไม่มีใครได้ยิน เสียงฝนกระหน่ำดังเกินไป แต่นั่นก็ดีแล้ว ผมไม่อยากให้ใครได้ยินเสียงที่แสดงถึงความอ่อนแอ เสียงที่แสดงถึงความพ่ายแพ้

เสียงที่แสดงถึงความเจ็บปวด...

“แล้วไอ้ฝนนี่แม่งเมื่อไรจะหยุดตกสักทีวะ!”

ผมก้าวออกไปกลางถนนว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยน้ำขัง ฝนเม็ดใหญ่ๆ ตกกระทบใบหน้า มือ แขน ลำตัว และทุกส่วนของร่างกาย

ท้องฟ้า จะรับรู้ความเจ็บปวดของผมไหมนะ...

ฝนหน้าร้อน ตกลงมาเพื่อปลอบประโลมจิตใจอันเจ็บช้ำของผมหรือเปล่า...

______________________________

ฝนเริ่มตกแล้วสินะ

หยดน้ำสองสามหยดหล่นลงบนใบหน้า ปลุกผมให้ตื่นจากห้วงความคิดอันไกลแสนไกล อีกไม่นานมันคงจะกลายเป็นฝนห่าใหญ่ที่สาดซัดทุกสรรพสิ่งให้คลายความร้อนลงไปได้บ้าง

เหลือบดูนาฬิกา อีกห้านาทีจะหกโมงเย็น

มีหลายเรื่องในชีวิตที่แม้เราจะพยายามสักเท่าไร ก็ไม่อาจลบออกไปจากใจได้ ในทุกขณะที่เราออกแรงลืม มันก็จะยิ่งออกแรงต้านกระเด็นกลับเข้าไปในลิ้นชักแห่งความทรงจำที่ลึกเข้าไปอีก หรือแม้ว่าเราจะหาแม่กุญแจที่แน่นหนาที่สุดมาผนึกมันเอาไว้ได้ แต่อย่างไรก็ตาม เราก็ไม่สามารถทิ้งลูกกุญแจที่จะใช้ไขไปได้เช่นกัน

บ่อยครั้งที่ใจเปิดออกไปให้ลืมเรื่องราว ฉากเก่าย้อนมาเปิดออกไปไม่เป็นเช่นเดิม.

มิถุนายน 2012

Comment

Comment:

Tweet

อ่านจบแล้วคิดออกว่า
วันหลังใช้ฟ้อนท์สีอื่นได้มั้ยวะ สีนี่อ่านยากฉิบ - -

#3 By winter-moonlight on 2012-06-12 23:54

จบเพลงพอดีเลย
ชอบเพลงนี้มวากกกกกกกกกกก คำนับพี่ต้าร์สิบจอก cry
ปอลุย. เป็นสวัสดิฯต้องอดทน!! double wink

#2 By เฉื่อยชา on 2012-06-11 01:16

Hot! Hot! Hot!
ถึงจะนั่งอ่านอยู่ในห้อง แต่ก็รู้สึกถึงฝนที่ตกอยู่บนหัว
หนาวไปถึงขั้วหัวใจเลย

#1 By Deffo on 2012-06-11 00:35