101 เจ็บและชินไปเอง

posted on 20 Apr 2012 23:10 by jojobojeaux in extraordinary

ยิ่งคิดเข้าข้างตัวเองมากเท่าไร

ถ้าสุดท้ายผลลัพธ์มันกลับกลายเป็นตรงกันข้าม

ก็ยิ่งปวดใจมากเท่านั้น

ข้อความไม่กี่คำบนผืนทรายสีน้ำตาลอ่อนค่อยๆ ถูกน้ำเซาะทลายไปทีละนิด สักพักเมื่อน้ำขึ้นมามากพอ มันก็คงถูกลบเลือนกลับเป็นผืนทรายว่างเปล่าดังเดิม

หากแต่ความหมายของมันยังคงแจ่มชัดอยู่ในใจของใครบางคนอย่างยากจะเลือนหาย

 
__________________________


ทะเลสีน้ำเงินแผ่ออกไปไกลสุดสายตา แผ่นน้ำว่างเปล่าตัดกับท้องฟ้าสีครามที่มีริ้วเมฆคลี่อยู่ประปรายสะท้อนภาพดวงอาทิตย์กลมโตสาดแสงร้อนแรงแม้จะเป็นเวลาเช้าตรู่ เส้นขอบฟ้าราบเรียบนำสายตาไปสู่ความเวิ้งว้างอันไกลโพ้น ชวนให้ฉงนว่ามันจะสิ้นสุดลงที่ใดกันแน่

เขายืนอยู่บนหาดทราย เบื้องหน้าคือท้องทะเล เบื้องหลังคือแนวสนต้นใหญ่เรียงรายไปตามแนวชายฝั่ง ผลัดใบพริ้วไหวตามแรงลม น้ำใสสาดกระทบเข้าฝั่งทุกครั้งที่คลื่นลูกน้อยๆ สามารถม้วนตัวขึ้นมาได้สำเร็จ ก่อนจะแตกกระเซ็นออกเป็นฟองขาวเบาบาง

เลือนลาง จางหาย กลับไปสู่อ้อมกอดของทะเล

รอยเท้าสองคู่ที่เคยเคียงขนานกันมาตลอด บัดนี้เหลือเพียงรอยเดียว ชายหนุ่มยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงบริเวณที่รอยเท้าอีกคู่หักเลี้ยวกลับไปอีกทาง ทางที่ตรงกันข้ามกับเขา

ทางแยกที่ไม่ได้เพียงทิ้งร่องรอยไว้บนผืนทราย แต่กลับกรีดลึกลงไปในหัวใจของใครคนหนึ่ง

เขารู้มาตลอดว่าสักวันมันจะต้องเป็นแบบนี้ เหตุการณ์เมื่อครู่แทบจะมองออกได้ตั้งแต่ความรู้สึกที่อีกคนเรียกว่า 'คิดเข้าข้างตัวเอง' เกิดขึ้น เพียงแต่การรู้เท่าทันนั้นปรากฎอยู่แต่ในจิตใจส่วนลึกที่ถูกปิดทับด้วยสิ่งที่เรียกว่า 'ความหวัง'

ความหวังเป็นทั้งสิ่งที่มีค่าและร้ายกาจในตัวของมันเอง ความหวังที่ประสบผลสัมฤทธิ์จะกลายเป็นความสุข แต่ความหวังที่ล้มเหลวนั้นเล่า มีแต่จะนำมาซึ่งความทุกข์

อันที่จริงการมีความหวังนั้นก็เป็นการมีความทุกข์อยู่แล้วหรือเปล่า?

เขาคิดทบทวนสิ่งที่ผ่านมาตลอดระยะเวลาเกือบสองปี มันเต็มไปด้วยการตั้งความหวังทั้งที่สูงลิบลิ่วและต่ำต้อย ความหวังเหล่านี้หล่อเลี้ยงรากเหง้าแห่งความรู้สึกลึกๆ อันบอบบางของเขามาเนิ่นนาน ผ่านทั้งความสมหวัง และความผิดหวังมามากมาย

จนเขาคิดว่าสักวันเมื่อเจ็บมากๆ เมื่อถึงวันที่ความหวังทั้งหมดพังทลายลงไม่ต่างจากปราสาททรายที่ถูกน้ำทะเลกัดเซาะ

สุดแล้วท้ายเขาก็คงจะชินชาไปเอง?

________________________


คลื่นลูกเล็กสาดซัดเข้าฝั่งอย่างอ่อนแรง

ชายหนุ่มทรุดเข่าลงบนทรายเนื้อหยาบ สัมผัสเย็นจากละอองน้ำทะเลเปียกกระเซ็นขึ้นมาถึงใบหน้า หลอมรวมเข้ากับหยดน้ำอุ่นจากตาทั้งสองข้างที่ค่อยๆ หยาดริน

เขารู้แล้วว่าเขาคิดผิด

สุดท้ายมันก็เจ็บเกินกว่าจะชินไปเอง.

เมษายน 2012

Comment

Comment:

Tweet

นะพี่....
แต่งดีนะเนี่ย....
ไม่เข้ารอบก็สู้ต่อไปนะครับบบบ
(ใช่บทความนี้ปะที่พี่ส่งไป 55)
double wink

#3 By persent on 2012-04-25 01:47

เจ็บเกินกว่าจะชินไปเอง...

อาจจะจริงหรืออาจจะคิดไปเอง...

#2 By เฉื่อยชา on 2012-04-22 00:09

อย่างน้อยเวลาสองปีก็คงให้ความทรงจำดีๆ กับเราเยอะ
เลยล่ะครับ

ขอให้สมหวังในความรักเร็วๆ นะครับcry